Sperzieboon

Sperzieboon is een van de meest productieve zomergroenten – eenmaal aan de gang, kun je wekenlang wekelijks oogsten. Er bestaan groene, gele (boter-) en zelfs paarse rassen, die overigens allemaal groen koken. Sperzieboon is bovendien, net als andere peulvruchten, in staat om stikstof uit de lucht te binden in de bodem, wat de grond ten goede komt voor het volgende gewas op diezelfde plek.

Bodem en standplaats

Sperziebonen willen een voedzame, goed doorlatende grond met een neutrale pH. Ze houden van een zonnig, warm plekje – koude, natte grond laat het zaad makkelijk wegrotten voor het kan kiemen, dus wacht met zaaien tot de bodem echt is opgewarmd.

Zaaien en planten

Zaai buiten vanaf half mei (na de laatste nachtvorst), 3-4 cm diep, 5-10 cm tussenruimte in de rij. Sperziebonen zijn gevoelig voor kou, dus wacht echt tot het risico op nachtvorst voorbij is – te vroeg zaaien levert vaak alleen weggerot zaad op zonder dat er iets kiemt.

Verzorging

Sperziebonen houden van een zonnig, warm plekje en regelmatig water, vooral tijdens de bloei en vruchtzetting – watertekort op dat moment kost je al snel een deel van de oogst. Ze hebben verder weinig extra bemesting nodig dankzij hun eigen stikstofbinding, al helpt een beetje compost bij het zaaien wel.

Ziektes en plagen

Zwarte bonenluis kan zich massaal verzamelen op de jonge topscheuten – knijp deze op tijd weg of spoel de luizen met een krachtige waterstraal weg. Schimmelziektes zoals vetvlekkenziekte kunnen optreden bij aanhoudend vochtig weer; vermijd werken aan natte planten om verspreiding te voorkomen.

Oogsten en bewaren

Pluk de peulen zodra ze knapperig zijn maar de bonen er nog niet dik doorheen voelen, meestal 55-65 dagen na zaaien. Ze zijn dan het malst en het lekkerst. Sperziebonen zijn goed in te vriezen als je een overschot hebt, blancheer ze eerst kort voor het beste resultaat.